Οι Mavericks συνεχίζουν στο «ευρωπαϊκό» μονοπάτι

2 Νοεμβρίου 2019 13:18

Οι Mavericks πέρασαν κι επίσημα στη μετά-Nowitzki εποχή. Η ομάδα του Ντάλας στήριξε τα πάντα για περίπου μία 20ετία πάνω στον Γερμανό κι αυτός το ανταπέδωσε και με το παραπάνω. Ο Dirk χάρισε το μαγικό πρωτάθλημα του 2011 στην ομάδα του Mark Cuban – το 1ο στην ιστορία της – κι αυτόματα το legacy του έφτασε σε δυσθεώρητα επίπεδα.

Προφανώς, το νούμερο 41 δεν θα το φορέσει κανένας άλλος παίκτης των Mavericks. Η φανέλα του -κατ’εκτίμηση του γράφοντος- μεγαλύτερου Ευρωπαίου παίκτη όλων των εποχών θα βρίσκεται στον ουρανό του «American Airlines Center». Οι τιμές κι οι δάφνες του μεγάλου Γερμανού, όμως, δεν σταματούν εδώ.

Το συμβούλιο της πόλης πήρε την απόφαση να μετονομάσει έναν από τους δρόμους που οδηγούν στο γήπεδο των Mavericks σε Nowitzki Way. Εντάξει, σίγουρα οι Αμερικάνοι τα λατρεύουν αυτά, αλλά η συγκεκριμένη κίνηση δείχνει πως η προσήλωση, η αγάπη και τα αποτελέσματα που έφερε η σχέση Mavericks-Nowitzki έχρισαν καθολικής αποδοχής και στο τέλος το πρόσημο ήταν πέρα για πέρα θετικό για ολόκληρη την πόλη.

O ρομαντικός μονόδρομος των «επαρχιών» του NBA

Ο Mark Cuban δεν συμπεριφέρεται όπως οι περισσότεροι ιδιοκτήτες των ομάδων του NBA. Είναι σίγουρα περισσότερο «οπαδός» από τους υπόλοιπους 29 και θέλει να βλέπει στο γήπεδο κάτι που να τον εμπνέει. Θέλει να νιώθει πως «παλεύει» μαζί με την ομάδα κι ίσως -ξανά εκτίμηση του γράφοντος- να μην είναι μεγάλος υποστηρικτής των σύγχρονων «superteams». Θα έφτιαχνε με ευχαρίστηση μία τέτοια, βασισμένη στους Nowitzki – Porzignis – Doncic (αν οι ηλικίες τους ήταν πιο κοντά), αλλά μάλλον δεν θα επέλεγε ποτέ τον δρόμο των Clippers, ή των Nets. Οι διαφορές στις δύο περιπτώσεις είναι προφανείς κι εντοπίζονται στη νοοτροπία και στον τρόπο λειτουργίας που ποικίλουν από οργανισμό σε οργανισμό. Ωστόσο, σε έναν βαθμό προδιαγράφονται και από τις εκάστοτε συνθήκες.

Για να γίνω πιο κατανοητός, τη στρατηγική των Clippers και των Nets – και να ήθελε – πιθανόν να μην μπορούσε να την ακολουθήσει ο Cuban. Το ιδιόρρυθμο αφεντικό των Mavericks γνωρίζει πως δεν βρίσκεται στο Λος Άντζελες ή στη Νέα Υόρκη, προορισμοί που αποτελούν από μόνοι τους ισχυρά πλεονεκτήματα για τις ομάδες που εδρεύουν εκεί. Έτσι, πιθανόν να είναι και σε ένα βαθμό αναγκασμένος να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο. Έναν δρόμο, παρόμοιο με αυτόν των Milwaukee Bucks, των Memphis Grizzles, των Minessota Timberwolves και πάει λέγοντας.

Doncic – Porzignis era

Έτσι, φτάσαμε στη νέα εποχή των Mavericks. Αυτή των Doncic και Porzignis. Στο Ντάλας κατάφεραν να βάλουν στο ρόστερ τους δύο από τα πιο ενδιαφέροντα «prospects» του NBA. Από την μία, υπάρχει ο 20χρονος Σλοβένος, ο οποίος έχει προλάβει να κατακτήσει το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και τον τίτλο της Euroleague. Στις ατομικές του διακρίσεις βρίσκουμε τα βραβεία MVP της Euroleague 2018, του Final Four 2018 και του Eurobasket 2017, καθώς και το βραβείο του καλύτερου Rookie του NBA για την περσινή σεζόν. Οποιοσδήποτε βρισκόταν στη δύση της καριέρας του και είχε καταφέρει τα παραπάνω επιτεύγματα θα ήταν παραπάνω από ικανοποιημένος. Ο Luka Doncic, όμως, μόλις μπήκε στην 3η δεκαετία της ζωής του. Όσο κλισέ και να ακούγεται, έχει πραγματικά όλο το μέλλον μπροστά του και κυρίως διαθέτει τη νοοτροπία, τον χαρακτήρα και τη στόφα για να διαπρέψει ανάμεσα στους κορυφαίους.

Από την άλλη, συναντάμε τον Kristaps Porzignis. Ο 24χρονος Λετονός έχει ήδη παίξει σε ένα All-Star game. Επίσης, συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη Rookie πεντάδα του 2016. Έχει προλάβει να δείξει πως αποτελεί star-potential, όμως ένας τραυματισμός στο αριστερό γόνατο τον κράτησε για αρκετό διάστημα εκτός παρκέ. Σε αυτό το σημείο, ίσως, κρύβεται το «Yin and yang» του Porzignis, αφού μέσα στην ατυχία του είδε τους Knicks να αποφασίζουν να τον ανταλλάξουν, στέλνοντάς τον στους Mavericks. Ο «Unicorn» άφησε το νοσηρό περιβάλλον της Νέας Υόρκης και στο Ντάλας φαίνεται να είναι μέλος μιας ομάδας που χαίρεται το μπάσκετ και το κλίμα μεταξύ των παικτών είναι εξαιρετικό. Κάτι τέτοιο ο Λετονός πιθανόν να έχει να το νιώσει από τα χρόνια του στη Σεβίλλη, πριν κάνει για πρώτη φορά το υπερατλαντικό του ταξίδι.

Το όραμα των Mavericks

Δεν θα σταθούμε στα πρώτα δείγματα γραφής – τα οποία είναι εξαιρετικά – με τους Doncic -Porzignis να αναπτύσσουν μία εξαιρετική χημεία και να ηγούνται της ομάδας. Κι αυτό γιατί το συγκεκριμένο κείμενο δεν γράφεται λόγω των πολύ καλών εμφανίσεων των Mavericks στους πρώτους αγώνες της χρονιάς. Γράφεται για την πίστη των Mavericks σε ένα εναλλακτικό πλάνο, κόντρα στις τάσεις των υπολοίπων οργανισμών του NBA. Ένα πλάνο που δείχνουν αποφασισμένοι να ακολουθήσουν και μετά την αποχώρηση του μεγάλου Γερμανού. Ένα πλάνο το οποίο οι δύο νεαροί Ευρωπαίοι έχουν όλα τα εφόδια και τις προϋποθέσεις για να το στηρίξουν και να το εκτοξεύσουν.

Τα δεδομένα για την ομάδα του Rick Carlisle τη συγκεκριμένη στιγμή είναι παραπάνω από αισιόδοξα. Ένας οργανισμός που είναι μαθημένος να κάνει υπομονή (κι αυτό σε καμία περίπτωση δεν το γράφω με αρνητική χροιά) διαθέτει δύο ατόφια χρυσάφια στην ανατολή της καριέρας τους. Οι Mavericks είναι ίσως ο ιδανικός προορισμός για τις περιπτώσεις των δύο Ευρωπαίων, αφού οι άνθρωποι του Ντάλας – μακριά από την σοκαριστική πίεση του πρωταθλητισμού, που υπάρχει σε συλλόγους όπως οι Lakers κι οι Celtics για παράδειγμα – είναι διατεθειμένοι να τους δώσουν όσο χώρο και χρόνο χρειαστούν για να φτάσουν/ πιάσουν/ σπάσουν το ταβάνι τους ατομικά κι ομαδικά. Η συνταγή είναι δοκιμασμένη, άλλωστε. Και τα αποτελέσματα θα είναι για πάντα χαραγμένα στις πιο χρυσές σελίδες του NBA, αλλά και «κρεμασμένα» στον ουρανό του «American Airlines Center». Το «υπερφυσικό» πρωτάθλημα του 2011 συνεχίζει να δείχνει τον δρόμο στο Ντάλας…

Συμφωνείτε; Πείτε μας τη γνώμη σας…

Μπορείτε να μας κάνετε follow σε twitter και instagram, καθώς επίσης και follow up στο κανάλι μας στο google news για να μη χάνετε τίποτα από τη ροή του site.